Once 2007 (ΟST) Η Ιστορία ενός Τροβαδούρου

Σήμερα μιά και είμαστε στη σαρακοστή σας παρουσιάζω κάτι καινούργιο για το μπλόκ.

Την μουσική από μιά όμορφη ιρλανδέζικη ταινία που είδα και με ενθουσίασε μουσικά ....

Η ταινία λέγεται "ONCE" του 2006
(Director and Screenwriter: John Carney)

Είναι η ιστορία ενός φτωχού μουσικού (Glen Hansard) που έπαιζε στους δρόμους του Δουβλίνου. Μια υποτιθέμενη τοξικομανής (Marketa Irglova) κλέβει τη θήκη της κιθάρας με τα λεφτά και αρχίζει η καταδίωξη ... Η ταινία ξεκινά ακίνδυνα με αυτόν τον τρόπο, αλλά μετά τις σχετικές εξελίξεις θα διαπιστώσετε ότι βλέπουμε κάτι εντελώς ξεχωριστό. Στη συνέχεια θα γνωριστούν και θα γίνουν φίλοι. Οι δύο σταματουν σε ένα τοπικό κατάστημα μουσικής, όπου συχνάζει το κορίτσι για να παίξει πιάνο. (Μία από τις πολλές αξιοσημείωτες σκηνές της ταινίας είναι όταν προσπαθούν να μάθουν μαζί το πρώτο τραγούδι τους ... Falling slowly.!) Ο "Guy" έχει ήδη γράψει ένα τραγούδι και το διδάσκει στο κορίτσι που τον συνοδεύει στη φωνή και πιάνο. Αφού αποδειχθεί ότι η κοπέλα έπαιζε παλιά καλά πιάνο θα φτιάξουν μαζί μιά μπάντα και ξεκινούν μαζί μιά κουραστική εβδομάδα, γράφουν, προβάρουν και ηχογραφούν τραγούδια που αποκαλύπτουν μιά μοναδική ιστορία αγάπης.

Τα γνωστά .....

πλήν όμως ο Glen Hansard είναι καταπληκτικός τραγουδοποιός και τραγουδιστής (αν δεν ξέρετε τίποτα για αυτόν σας λέω ότι είναι ο frontman σε ένα μεγάλο folk-rock ιρλανδικό συγκρότημα, «The Frames», οι οποίοι είναι πολύ δημοφιλείς στην Ιρλανδία και έχουν περιοδεύσει στις ΗΠΑ). Και οι δύο πρωταγωνιστές δεν είναι ωριμασμένοι ηθοποιοί, αλλά επαγγελματίες μουσικοί. Όλη η μουσική για την ταινία αποτελείται από πρωτότυπα τραγούδια που έχουν συνθέσει και αποδίδουν οι δύο μουσικοί πολύ καλά και η χημεία μεταξύ των δύο είναι προφανής και εκδηλώνεται και στην πραγματική ζωή τους.

Η ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, γυρίστηκε μέσα σε 17 ημέρες και χρησιμοποιούν φυσικό φως και σπίτια φίλων, είναι όμορφη και μάλλον μοιάζει με ντοκιμαντέρ. Αλλά έχει συναίσθημα, αμεσότητα και οικειότητα γυρισμάτων, έτσι που ο θεατής αισθάνεται πως είναι εκεί στο Δουβλίνο με τον "Guy" και το κορίτσι του, και ακούει τη μουσική τους στο δωμάτιο ή στο δρόμο δίπλα τους...

(Η δύναμη του DVD σας επιτρέπει να το κάνετε ξανά και ξανά).

Και ... πολύ καλή μπαλάντα είχα καιρό να ακούσω ...
Διαβάστε κριτική εδώ για όσους την "ψάχνουν" εδώ και το soundtrack εδώ
Αφιερωμένο στη "Lacta"

Read more...

Απόκριες 2011

ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΜΑΡΤΙΟΥ

"Οσο μασκαρεύομαι .. τόσο δεν κοροϊδεύομαι"

"και όλοι μασκαράδες στα έδρανα, στις κάλπες.."

Και τώρα αρχίζει η νηστεία ...

Και του χρόνου

Read more...

Buddy Sarkissian & Fred Elias (With His Mecca Four)

Συνεχίζοντας τα αφιερώματα στους Ελληνες δεξιοτέχνες και την μουσική της Εγγύς Ανατολής, ας ασχοληθούμε λίγο με έναν καταπληκτικό βιολιστή συμπατριώτη μας
τον Fred Elias και ένα καταπληκτικό βινύλιο του 1960 με τίτλο "Soul Of The East"

Ο Φρέντυ γεννήθηκε στο Μάντσεστερ του Νιού Χάμσαιρ, και είναι ΕλληνοΛιβανέζικης καταγωγής. Πτυχιούχος του Ωδείου Βοστώνης αναγνωρίζεται γενικά ως ο καλύτερος βιολιστής στον τομέα του.
Αλάνθαστος εκτελεστής στις πολύπλοκες ανατολίτικες κλίμακες, τις οποίες συνδυάζει με τα πρότυπα της Δυτικής εξέλιξης, έχει κερδίσει τον έπαινο για το παίξιμο του από πολλές πλευρές, με αποκορύφωμα το κάλεσμα να παίξει για τον βασιλιά Σαούντ της Σαουδικής Aραβίας.

Μαζί με τον αρμένη αρχηγό της μπάντας Buddy Σαρκισιάν, που γεννήθηκε στο Λόουελ της Μασαχουσέτης (έχει κληθεί ο βασιλιάς των ντάμερ της Εγγύς Ανατολής) σχημάτισαν μιά μπάντα επηρεασμένη από αραβικά, αρμένικα, ελληνικά, τουρκικά και ισραηλίτικα ηχοχρώματα. Συνήθως χρησιμοποιεί ένα Durbeckee (χειροτύμπανο) για να δημιουργεί τα δικα του μοναδικά ρυθμικά μοτίβα, εναλλάσσοντας το περιστασιακά με bongoes και combo drum για ποικιλία.

Η ομάδα συμπληρώνεται από τον ελληνικής καταγωγής κιθαρίστα Manny Petro (γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη), που χρησιμοποιεί μια τεχνική που ονομάζεται διπλασιασμός, επιτρέποντας μια κιθάρα του να ακούγεται σαν δύο. Και τον Αρμενιο-Αμερικανό Paul Mooradian, που γεννήθηκε στο Haverhill, (Μασαχουσέτη). Έναν πραγματικά αφέντη του tambourine (ντέφι).

Τα ασυνήθιστα όργανα - βιολί, κιθάρα, ντέφι και το Durbeckee, δημιουργούν ένα διακριτικό μείγμα που προσθέτει βάθος και όγκο στην ομάδα.

Με δύο εξαιρέσεις, όλες οι μελωδίες είναι πρωτότυπες συνθέσεις, που γράφτηκαν και οργανώθηκαν από το δίδυμο Fred Ηλίας και Buddy Σαρκισιάν. Η μουσική που επελέγη για αυτό το άλμπουμ είναι από ηχογράφησεις σε νυχτερινά κέντρα καθώς και από εμφανίσεις τους σε συναυλίες. Η μπάντα συχνά συνοδεύεται από τους λαϊκούς χορευές Λίζα και Ahmad (επώνυμα απουσιάζουν) που συμπράττουν παίζοντας finger cymbals (ζήλιες).

Ακούστε προσεκτικά και θα καταλάβετε τι εστί ρυθμός ανατολής.

Performers: Ερμηνευτές:

• Buddy Sarkissian - durbeckee (hand drum)
• Fred Elias - violin
• Manny Petro - guitar
• Paul Mooradian - tambourine (ντέφι)
• Lisa and Ahmad finger cymbals (zils) - Χορό

Τραγούδια του LP:

Side 1

1. Mecca Interlude {3:00}
2. Tempo of the Veils {4:01}
3. Laurentien Dreams {2:50}
4. Drumselero {2:34}
5. Chifti Sands {3:15}
6. 6. Caravan {3:21}

Side 2

1. Turkish Nightmare {3:57}
2. Desert Moods {2:47}
3. Carribean Holiday {3:42}
4. 6/8 Delight {2:08}
5. Moorish Echoes {3:28}
6. Habeebe Village {3:12}
[Κλίκ]

Read more...

Δημήτρης Στεργίου (Μπέμπης)

Προηγούμενα αναφερθήκαμε στον "σπόρο" και την μισιρλού του και στον "μπέμπη" με τον μουσταφά του. Καιρός να πούμε λοιπόν δυό πράγματα παραπάνω για τον μεγάλο

Δημήτρη Στεργίου γνωστό και ως "Μπέμπη".

Γεννήθηκε στον Πειραιά, στον Άγιο Βασίλειο στις 16 Απριλίου 1927.Από ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής της εταιρείας «Γκιόλμαν» και είχε γνώσεις κλασικής και βυζαντινής μουσικής. Πήγε στο Εμπορικό Γυμνάσιο με στόχο το νομικό κλάδο, αλλά η αγάπη του για τη μουσική τον οδήγησε στο μπουζούκι (αλλά και στην κιθάρα, μπάντζο, πιάνο). Πολύ φίλος με το Χιώτη, αλλά και ανταγωνιστής για το ποιος θα παίξει καλύτερα. Στις μυθικές κόντρες τους στο Πίγκαλς, λέγεται ότι συχνά ο Άγιος (Μπέμπης) ξεπερνούσε τον Θεό (Χιώτη).
Το μπουζούκι δεν το κόλλαγε πάνω του, το κρατούσε λίγο μακριά και το έπαιζε σαν λαούτο. Δεν προλάβαινες να δεις τα δάκτυλά του.

Αλλά ... δεξιοτέχνης μπουζουξής με ελάχιστη συμμετοχή στη δισκογραφία, με συνθετικό έργο που μετριέται στα δάχτυλα των χεριών, με μακρόχρονες παραμονές στο εξωτερικό, πως γίνεται να χρίζεται μύθος ενός οργάνου το οποίο έχουν εκπροσωπήσει ιερά τέρατα; Κι όμως γίνεται.

Δούλεψε στην Αμερική από το 1958 κυρίως μαζί με τον φίλο του Τάκη Μπίνη....

Ο Μπίνης, αν και σαφώς μεροληπτεί σε κάποια σημεία υπέρ του κολλητού του, στην αυτοβιογραφία του είναι διαφωτιστικός όσον αφορά το γιατί δεν ταίριαζαν οι δυο τους με τον Χιώτη: «Δεν γινότανε να κάνουμε και οι τρεις παρέα. O Χιώτης δεν ήταν μυημένος στην αλητεία και δεν ήθελε να κάνουμε ακραία πράγματα. Ο Χιώτης ήτανε άλλη μάρκα...

Ο Χιώτης έκανε το μπουζούκι όπως ήξερε κι ο Μπέμπης όπως ήθελε.

Δεν ταιριάζανε, δεν γινότανε… Και οι δύο κολοσσοί! Πώς να τα βρούνε…

Αλλά ο Μπέμπης ήτανε και λοξός, δεν ήθελε τη δισκογραφία. Εμείς με τον Χιώτη κάθε μέρα μόνο με αυτό ασχολιόμασταν, όλο πρόβες και δουλειά. Περιμέναμε με λαχτάρα πότε θα γραμμοφωνήσουμε. Αυτός τίποτα! Δεν ήθελε.“Άσε με, ρε γύφτο, που θα κάθομαι να τρέχω. Όποιος με γουστάρει να έρθει στο μαγαζί να με ακούσει” μου έλεγε.

Αλλά όπου κι αν πήγαμε μαζί αργότερα, χαλάσαμε τον κόσμο!»

Δυστυχώς ο λοξός Μπέμπης μας άφησε ελάχιστες ηχογραφήσεις γιατί δεν γούσταρε τα στούντιο (εγώ γραμμόφωνο δεν γίνομαι .. έλεγε)

Μόνο δύο δίσκοι του σώζονται ο ένας από την Αμερική και ο άλλος από τις 78 στροφές.

Γύρισε το 1965 από την Αμερική με το πάθος του ποτού.

Ακριβώς ίδια ηλικία είχε με τον Τάκη Μπίνη. Η διαφορά όμως ήτανε ότι ο Μπέμπης ήτανε δέσμιος του ποτού. Όχι του χασισιού. Σιγά σιγά άρχισε και έγινε μπεκρής, έγινε αλκοολίκι, πέθανε. Τον πήγανε, τον ξαναπήγανε, του κάνανε αποτοξίνωση, τελικά δε μπόρεσαν να τόνε φέρουνε πίσω. Πέθανε δυστυχισμένος στο Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων στο Δαφνί παραμονή Χριστουγέννων του 1972.

Μάζεψα τα λίγα σόλα του Μπέμπη λοιπόν και παρέλειψα κάποια αλλά κλαψούρικα τραγούδια με Καζαντζίδη, Μπάμπη Μπακάλη,Βαγ.Περπινιάδη κλπ.

Προσέξτε το "Πενιές" που ήταν το σήμα στη θρυλική εκπομπή του Πάνου Γεραμάνη -
"Βάρδοι του Λαϊκού Τραγουδιού" αλλά και τα Lament, Bouzouki Rhapsody

Μέγας μπουζουξής ο κύριος Μπέμπης... Ας τον θυμόσαστε που & πού...

Read more...

Μερικοί Μουσταφάδες - "Think ABout Mustaphas"

Με αφορμή τον προηγούμενο δίσκο του Γιάννη Σταματίου και την "Μισιρλού" του (που πράγματι είναι μιά από τις καλύτερες διασκευές όπως λέει και ο ειδικός στα σχόλια του "σπόρου") άκουσα ένα άλλο κομμάτι-θρύλο τον "Μουσταφά" παιγμένο από έναν άλλο θρυλικό μπουζουξή τον Δημήτρη Στεργίου (Μπέμπη) και θυμήθηκα ότι έχω μερικές "εκτελέσεις" Μουσταφάδες ...
ευκαιρία λοιπόν να τους μελετήσουμε.

(Για όσους ψάχνουν μισιρλούδες υπάρχουν καμμιά 250αριά - ναι ! - http://4misirlou.blogspot.com/ )

«Ο Μουσταφάς» λοιπόν είναι μια λαϊκή μελωδία της Μέσης Ανατολής που έγινε διάσημη από τον Bob Azam στη Γαλία τη δεκαετία του '60, σε μια έκδοση Fox Trot. Το 1994 η γαλική εταιρία APC ζήτησε από διάφορους μουσικούς - κυρίως γάλους - να δώσουν την ερμηνεία τους σε αυτό το κομμάτι. Ετσι προέκυψε το CD "Think ABout Mustaphas" που περιέχει 9 διασκευές με ψυχεδελικά surf, υπνωτικές ινδικές μουσικές, samples, Ανατολίτικο ρομαντισμό και πολλά άλλα στυλ.
Τώρα μην με ρωτήσετε αν το πείραμα μ'άρέσει..
* Δύο ανόητα rock n roll (που περιγράφονται στην ιστοσελίδα της APC ως ψυχεδελική surf..! μάλλον πανκ ροκ από τους Greg Garrigues και Jean Touitou.
* Δύο καλύτερες εκδοχές κοντά στο αρχικό κομμάτι (λιγότερο kitsh, ίσως) από τον ρόκερ Jonathan Richman και τον ποπ-σταρ Rachid Taha.
* Μια ημιακουστική μινιμαλιστική απόδοση (πολύ δύσκολο να περιγραφεί, στην πραγματικότητα), του Pascal Comelade.
* Μια μαύρη dub εκδοχή από τον Solo (και 2 ακόμα bonus ινστρουμένταλ με το τέλος του CD)
* Επιτέλους, όμως το καλύτερο κομμάτι από τους Nick Σκοπελίτη και Bill Laswell (μας ανταμείβει με μιά 10λεπτη διασκευή μαζί με άλλους μουσικούς που δεν περιλαμβάνονται στη θήκη του CD, οι οποίοι πέρνουν ένα απλό pop κομμάτι και το μεταμορφώνουν σε ένα ατμοσφαιρκό-ambient διαμάντι). Αυτή είναι και η πιο σοβαρή εκδοχή του Μουσταφά, πιο κοντά στην παραδοσιακή μελωδία από τη δεκαετία του εξήντα.
(Επ΄ευκαιρία ψάξτε το άλμπουμ «Ekstasis» του συμπατριώτη Nick Σκοπελίτη)
όπως είπα και πριν πείραμα είναι...
Και αν μιλάτε γαλικά και προσέξετε τους στίχους, θα εκπλαγείτε από τη βαθιά ένταση: ηλίθιοι, ανόητοι, αλλά διασκεδαστικοί. (με τη βοήθεια του παραγωγού Eddie Barclay). Το αποτέλεσμα είναι ένα ώριμο ποπ τραγουδάκι που θα μπορούσε εύκολα αναμειγνύεται για ΠΛΑΚΑ σε «easy-listening» πάρτι. Και έτσι σας το σερβίρω ... για πλάκα (κλικ)
Έχω, λοιπόν, δυσκολίες να φανταστώ ότι το «Σκέψου Μουσταφά» είναι ένα ζωντανό και σοβαρό αφιέρωμα στον Bob Azam ... εξάλλου η εταιρία λέει:

Πάρτε αυτό το CD, εάν θέλετε να έχετε τη διασκέδαση και το χαμόγελο.

Τώρα είπα να συνεισφέρω και εγώ με μερικούς άλλους μουσταφάδες
(αλλά και εσείς αν έχετε κάτι τις, μπορείτε να το στείλετε στα σχόλια)

• Η αυθεντική εκτέλεση με τον Bob Azzam
• Αραβική εκτέλεση από την Rida Boutrous (και το άλμπουμ The Renaissance Of Arabic Classics For Clubbers)
  
• Από τον Gus Vali και το άλμπουμ "Chimera" (βλέπε παλιότερη ανάρηση ή ευρετήριο)
• Από τον Δημήτρη Στεργίου (Μπέμπη) στην Αμερική με την Σεβάς Χανούμ και τον Στέλιο Σουγιουλτζή
• Από την Γιώτα Λύδια και τον Μανώλη Αγγελόπουλο
• Από τους γερμανούς εθνοροκάδες "17 Hippies"
• Από τον Πέρση Sami Yusuf (δουλεύει & παράγει στο Λονδίνο)
• Από τους Kultur Shock (gypsy punk band από το Seattle που παίζει rock, metal and punk με παραδοσιακά Balkan στοιχεία).
• Από την Ελένη Βιτάλη (και το άλμπουμ "Χορέψτε γιατί Χανόμαστε")

Kαι στον φίλο A.F.Marx από την Μισιρλουπαίδεια --> του προτείνω όταν εξαντλήσει τη "μισιρλού" ...(?) να ασχοληθεί και με κανένα "μουσταφά¨ γιατί εγώ δεν έχω αρκετή υπομονή.(κλικ)

Read more...

Γιάννης Σταματίου ... (Σπόρος)

Το σκέφτηκα πολύ να γράψω για τον κύριο Γιάννη Σταματίου ...

Δεν μου αρέσουν τα Ρεκβιεμ μετά θάνατον ... (αλλά όλες αυτές τις μέρες, πολύ παραφιλολογία έπεσε και αφιερώματα ως συνήθως μάλλον από καιροσκόπους και άσχετους)Ο Γιάννης Σταματίου (δεξιά) με τον Τζακ Λέμον και την Σίρλεϋ Τζοουνς

Επειδή όμως εγώ τον "Σπόρο" δεν τον γνώρισα τώρα αλλά ...χρόνια πίσω, αποφάσισα ένα μικρό αρθράκι μιάς και είναι ο τελευταίος (?) από τους μπουζουξήδες που μας συντρόφεψαν στην περιπλάνηση μας από το ρεμπέτικο στο "ροκ" και από το λαικό στο "έθνικ".
Δυστυχώς όμως οταν έκατσα κάτι δεν πήγαινε καλά ... δεν μου έρχονταν "κέφι" για να γράψω
Εξάλλου τά'χω ξαναπεί για τον κύριο Γιάννη σε παλιότερο άρθρο (Κοιτάξτε λίγο εδώ)

Και τώρα τι κάνουνε;

Θα ασχοληθούμε λίγο με ένα καταπληκτικό του δίσκο του Σπόρου που λέγεται Musical Reflections (Μουσικές Ανταύγιες) αφού πρώτα σας "πετάξω" λίγο να διαβάσετε τι έχει γράψει για αυτό το δίσκο ο Πάνος Γεραμάνης στα "ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ (κλίκ) και ακόμα ένα ολόκληρο άρθρο στο περιοδικό "ΚΛΙΚΑ" για το Λαϊκό Τραγούδι που αναφέρεται σε όλη τη ζωή του Γιάννη Σταματίου .. (κλίκ)
Νομίζω ότι είναι από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους που έχουν γραμμοφωνηθεί ποτέ και τον θεωρώ "διαχρονικό" τόσο που ακόμα και τώρα κάθε βράδυ στο μαγαζί θα παίξω κανα δυό κομάτια του στη ζώνη της τζαζ αλλά και της εθνικ ακόμα και στα ελληνικά (δηλαδή κολλάει με όλα).

Αυτό ίσως είναι καλύτερο λίγα λόγια πολύ μουσική ... και τι μουσική;

Εχω προσθέσει το θρυλικό κομμάτι του "Bouzouki & Whisky" παιγμένο από 4 μπουζούκια (το συγκρότημα Ραστ) και τους τέσσερεις μαζί τους ίδρωσε .. (κλίκ)

ΚΑΛΟ ΤαΞΙΔΙ σερ

Read more...

Playing For Change - Παίζοντας Μουσική για την ΕΙΡΗΝΗ

Καλά πάμε το Νέον Ετος..;

Μιά χαρά δεν βλέπετε ... όλα καλά, ...

Απεργίες, Ανεργίες, Αψιλίες, Ακεφιές, Αναδουλειές, Ανατροπές, όλα τα στερητικά ....

να μην συνεχίσω γιατί θα σας απογοητεύσω σαν όλα τριγύρω σας και εγώ ... όμως εγώ πρέπει να σας ντοπάρω ,να σας θωπεύω και σας θεραπεύω γιατί ο D.J. ο Barman & ο Blogger τι σήμερον πρέπει να είναι γιατρός, ψυχολόγος, θεραπευτής, διασκεδαστής, θεατρίνος, κλόουν, ...

και δεν πρέπει να γρινιάζει και αυτός τέτοιες δύσκολες εποχές. ....

Πάμε λοιπόν (σαν τους άλλους) να κάνουμε απολογισμό για το δίσμοιρο το 2010

Πολλά καλα ξένα πράγματα ακούσαμε, λίγα ελληνικά, κανένα που να αξίζει να το θυμόμαστε για του χρόνου... Τι σας Λέω τώρα υπάρχουν άλλα Site, περιοδικά, έντυπα και εκπομπές πιό ειδκοί να κάνουν τον απολογισμό της χρονιάς. Απλώς εγώ από μέρες σκεφτόμουνα κάτι χαρούμενο και ποιοτικό για να ξεκινήσει το 2011 με καλό μουσικό ποδαρικό. Και αφού το παίδεψα μέρες στο μυαλό βγήκε μόνο του ... Και είναι αυτό (!)

είναι ένα multimedia έργο μουσικής που δημιουργήθηκε από τον αμερικανό παραγωγό και ηχολήπτη Mark Johnson με σκοπό να φέρει σε επαφή μουσικούς από όλο τον κόσμο. Παράλληλα, δημιούργησε και ένα ξεχωριστό μη κερδοσκοπικό οργανισμό "Playing For Change Foundation" ο οποίος στηρίζει μουσικά σχολεία για παιδιά σε όλο τον κόσμο.

Το έργο ξεκίνησε το 2004 με στόχο της οργάνωσης να «εμπνεύσει, συνδέσει και φέρει την ειρήνη στον κόσμο μέσω της μουσικής». Οι δημιουργοί του έργου, Mark Johnson και Enzo Buono, ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο σε μέρη όπως η Νέα Ορλεάνη , Βαρκελώνη , τη Νότια Αφρική , την Ινδία , το Νεπάλ , τη Μέση Ανατολή και την Ιρλανδία . Χρησιμοποιώντας ένα κινητό εξοπλισμό καταγραφής, το δίδυμο κατέγραψε ντόπιους μουσικούς που εκτελούν το ίδιο τραγούδι, ερμηνεύοντας το με το δικό τους στυλ.

Μεταξύ των καλλιτεχνών που συμμετέχουν είναι:

Vusi Mahlasela , Louis Mhlanga , Κλάρενς Bekker , Tal Ben Ari (Τούλα), Bono , «Keb» Μο , Ντέιβιντ Broza , Manu Chao και ο παππούς Elliott .

Το πρώτο single " Stand by Me ", ξεκίνησε στη Σάντα Μόνικα με ένα τραγουδιστή του δρόμου που ονομάζεται Roger Ridley (πέθανε πρόσφατα) και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Εγινε δε τόσο δημοφιλές όταν προβλήθηκε σε απευθείας σύνδεση, ώστε έχει φτάσει σήμερα πάνω από 24 εκατομμύρια επισκέψεις στο YouTube.
(Πιέστε Εδώ ... Λέει) ή καλύτερα Δείτε το επίσημο SITE http://playingforchange.com/
Το δίδυμο των δημιουργών συνέχισε τις περιπέτειες και να ταξιδεύει τον κόσμο, καταγράφοντας όλο και περισσότερους μουσικούς. Όλες αυτές οι εκδόσεις θεωρήθηκαν ένα ανάμικτο "παστίτσιο" μουσικής Εθνικ και αφού απόκτησαν τόση φήμη οι δημιουργοί τους αποφάσισαν και το έκαναν Multimedia - CD/DVD. (Αγοράστε το για συνεισφορά στην Οργάνωση).

Πέραν από παραπάνω ... τα τραγούδια του ΑΛΜΠΟΥΜ είναι τέλεια.

Καλές επιλογές τραγουδιών - Καλοί μουσικοί - Καλές Εκτελέσεις - Καλή Σκηνοθεσία και ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ κάτι που τόσο πολύ λείπει.
Ακούστε το εδώ και Καλή χρονιά.

Read more...