"ΚΑΦΕ ΣΕΒΑΧ"

ANNABOUBOULA (Ονομα & Πράμα)

>> Κυριακή 14 Μαρτίου 2010

Μετά τα Καφέ Αμάν τι άλλο θα μπορούσε να ακολουθεί; Συγγενικό συγκρότημα λοιπόν οι "Αναμπουμπούλα" Ελληνες μετανάστες και αυτοί 2ης ή 3ης γενιάς...

Οι ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑ είναι:

Αννα Παϊδούση - Φωνή (soprano που τραγουδούσε στο Καφε Αμάν Αμέρικα)
Γιώργος Σεμπέπος - Κιθάρες, Σύνθια, Προγραμματισμός Ντραμς & Sequensing
Κρις Λώρενς - Προγραμματισμός Ντραμς, Κλαρινέτο

Ακόμα συμμετέχουν οι :
Παναγιώτης Μιχαλόπουλος - Φωνή
Chris Cunnigham - Μπάσο, Κιθάρα, Σπέσιαλ Εφέ
Paula Potock - κρουστά
George Stathos - καλαρινέτο
Hearn Garbois - Dumbek

Δισκογραφία
To 1989 έβγαλαν το ΕΡ "Χαμάμ" και το άλμπουμ Greek Fire - ΦΩΤΙΑ (89) Το 1990 το "In the Baths of Constantinople" και το 1992 επανακυκλοφόρησε το "Greek Fire" μιξαρισμένο.
Αυτό θα ακούσουμε και εμείς:

Τα Τραγούδια

1		I’d Rather Set Myself On Fire
2		Dreams Come True
3		Barbary Song (Barbaria)
4		Refugee (Prosfigaki)
5		The Little Squirt (To Pitsirikaki)
6		Smoking In Bed (Anapse To Tsigharo)
7		Baby Wants Kisses (To Moro Mou Kanei Nani)
8		Opium Bride (Nyfi Paramythi)
9		Light The Candles (Ta Keriá Ta Sparmatseta)
10		The Sad Tale Of The Farmer’s Wife (Kirachiorchaïna)

Ο Ηχος τους είναι υπέροχος προκλητικός και ασυνήθιστος...! Εδώ
Αλλά για να τελειώνουμε με αυτούς και το Χαμάμ

ΚΑΦΕ ΑΜΑΝ .. ΑΜΕΡΙΚΑ (The Greeks of America)

>> Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

Ευχαριστώ όσους μας διαβάζουν και ακόμη περισσότερο όσους κάνουν τον κόπο να ανεβάσουν σχόλια ... και να δώσουν μιά νότα διαλόγου σ' αυτό το μπλόκ.

Στην αρχή έγραφα κάθε λίγες εβδομάδες (από το 2007) με σκοπό να παρουσιάζω ροκ, τζάζ, μπλούζ, εθνικ θέματα με ολίγην γεύση ανατολής - ή Ανατολίας - λόγω Σεβάχ - (πιό πολύ Balkan, Gypsy, East Jazz κλπ) που ήταν άγνωστα στο πολύ κοινό, ποιοτικά, αντιεμπορικά αλλά σίγουρα αξιόλογα (στη "δύσκολη" σαιζόν αραίωναν οι αναρτήσεις, για να πυκνώσουν σταδιακά όποτε είχα καμμία φαεινή μουσική ιδέα). Από εκεί ξεκίνησα αλλά με τις δικές σας επιθυμίες τελικά κατέληξα να γράφω πιό πολύ για μπουζουξήδες της Αμερικής, ρεμπέτες της Πόλης, της Σουηδίας, του Κάϊρου, σολίστες παραμελημένους απ'τις εταιρείες, για σατυρικά παρατράγούδα και απ' ότι βλέπω - όλο κάτι τέτοια μου ζητάτε (δεν με χαλάει η εξέλιξη γιατί και αυτά Εθνικ είναι.. και Balkan, και Gypsy, και World). Τα αφιερώματα περιλαμβάνουν πληροφορίες, εικόνες, υλικό, βιογραφικά, δισκογραφία και δεν είναι στυγνά Downloads (like other bloggers) αυτό όπως καταλαβαίνετε θέλει δουλειά.

Συνήθως γράφω γι αυτό που είναι κάθε φορά στο μυαλό μου.
(εξάλλου αγαπητοί επισκέπτες αυτή είναι η φιλοσοφία των Bloggers
έχω κάτι να πώ το λέω , έχω κάτι να γράψω το κάνω, δεν έχω κάτι να παρουσιάσω .... σωπαίνω..!!)
Γι αυτό είναι ευπρόσδεκτες οι προτάσεις σας ... Βοηθείστε

Λίγοι όμως είναι οι φίλοι που ρίχνουν "ιδέες". Ζητάνε κάποιες φορές αφιερώματα σε γκρουπ και καλλιτέχνες ... άλλοι είναι στα πλαίσια του μπλόκ ... άλλοι τελείως οφσαϊντ (εμπορικά ή ... άσχετα).

Οσο μπορούμε το ψάχνουμε & όταν ολοκληρωθεί κάτι το παρουσιάζουμε.
Οπως καλή ώρα αυτό το γκρουπ που μου θύμισε ένας φίλος (το θεωρώ στάνταρ για οποιαδήποτε καλή δισκοθήκη)
Ειχα αναφερθεί ξανά σ'αυτό στα "ΜΑΛΑΚΟΤΡΑΓΟΥΔΑ" βλέπε ευρετήριο
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ->> ΠΑΜΕ...

Ενα από τα πρώτα γκρουπ που άκουσα όταν έκοψα την πολύ ροκ και το γύρισα στην world μουσική ήταν οι Ελληνοαμερικάνοι "Καφέ Αμάν Αμέρικα".

Οι Ελληνες στην Αμερική
(Αναδημοσιεύεται από την σελίδα Rebetiko.gr)
«Οι Έλληνες εργάται ακολουθούν το κοινοβιακόν σύστημα της ζωής τόσον εις τα βιομηχάνους πόλεις, όπου εργάζονται εις τα εργοστάσια, όσον και εις τας σιδηροδρομικάς γραμμάς και τα μεταλλεία. Ζωσι καθ' ομάδας και έχουσι κοινήν την τράπεζαν. Εις τας πόλεις ενοικιάζουν δέκα έως δέκα πέντε εργάται εν διαμέρισμα εις μίαν πενιχράν οικίαν, όπου μαγειρεύουν το φαγητόν των εκ περιτροπής, έχουν τας συναναστροφάς των καθ' εσπέραν. Θύουν κάποτε εις τον Βάκχον, σχηματίζοντες κύκλον πέριξ του Βαρελίου ζύθου, ουχί σπανίως δε επιδίδονται και εις χορούς και θορυβώδη άσματα, προς μεγάλην ανησυχίαν των γειτόνων των. Η ζωή δεν στοιχίζει ακριβά εις τους εργάτας τούτους. Εις πολλά μέρη οι Ελληνες εργάται των εργοστασίων κατορθώνουν και ζουν επί βλάβη βεβαίως της υγιείας των με δυο δολάρια την εβδομάδα... ...Εις τας γραμμάς οι εργάται έχουν ως κατοικίαν των τα παλαιά βαγόνια, τα οποία αφήνουν εις την διάθεσίν των αι εταιρείαι, ή ξυλίνας καλύβας, κατασκευαζομένας επίτηδες δι' αυτούς εις τα εργατικά στρατόπεδα, ισχύει δε και εκεί όπως εις τας πόλεις το κοινοβιακόν σύστημα». Η διασκέδαση του όμως δεν περιοριζόταν μόνο στην κατ' οίκον αλλά περιελάμβανε και την επίσκεψη σε κάποιο ελληνικό καφενείο, τα οποία έκαναν την εμφάνιση τους τη δεκαετία του 1920 στην Νέα Υόρκη. ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Θεόδωρου Σαλούτου «The Greeks in the United States», Harvard Univ. Press)

«The Greeks in the United States», Harvard Univ. Press) «Στα ελληνικά καφενεία, που οι μετανάστες εύρισκαν ανάμεσα σ' άλλα και μια παρηγοριά στη διάρκεια των μοναχικών ωρών, μαζευόντουσαν κάθε είδους Έλληνες, υπάλληλοι σιδηροδρόμων, εργάτες εργοστασίων, μαγαζάτορες, επαγγελματίες, άνεργοι, συνδικαλιστές, ερασιτέχνες φιλόσοφοι, όλο το κουτσομπολιό της κοινότητας, χαρτοκλέφτες, φιλοθεάμον κοινό. Το καφενείο ήταν επίσης κέντρο διασκεδάσεως. Τα τραπέζια ήταν γεμάτα με χαρτοπαίκτες βαθιά βυθισμένους σε κάποιο παιχνίδι, πολύ συχνά το "σκαμπίλι". Όταν κουραζόντουσαν από το παιχνίδι βρισκόταν πάντα μια καινούργια διασκέδαση, καμιά φορά η μουσική. Ίσως να 'βγαιναν στην επιφάνεια ένα ή δύο βιολιά, μια μεγάλη κιθάρα με τρομερή αντήχηση και ένα σαντούρι. Μετά από ορισμένες συγχορδίες σε μινόρε, μια πολύΙ λυπητερή εισαγωγή γινόταν το σύνθημα για δυο, ίσως τέσσερα παλικάρια να βγουν πιο πέρα και να πιάσουν τα χέρια. Μετά την απομάκρυνση των τραπεζιών, οι θεατές μαζευόντουσαν τριγύρω και ενθαρρύνανε με φωνές τους χορευτές, καθώς αυτοί άρχιζαν τα βήματα τους... Όταν τελείωνε επιτυχημένα ένας χορός επιβραβευόταν με χειροκροτήματα, ποτά για τους εκτελεστές και εκείνη την απαραίτητη προσφώνηση "εις υγείαν σας..." Το πρώτο καφέ αμάν άνοιξε στην Νέα Υόρκη το 1925 (σε μια εποχή που τα αντίστοιχα στην Ελλάδα έκλειναν) από την Μαρίκα Παπαγκίκα. Στους πελάτες σερβιρόταν εκτός από καφέ και ούζο σε φλιτζάνι του καφέ λόγω της ποτοαπαγόρευσης. Όπως όλοι οι μετανάστες, έτσι και αυτοί, μετέφεραν στην ξενιτιά τα τραγούδια του τόπου τους. Μόνο όμως οι Έλληνες της Αμερικής, απ' όλους τους έλληνες μετανάστες, ηχογράφησαν σε δίσκους τα τραγούδια που τραγουδούσαν και μόνο αυτοί έγραψαν καινούρια τραγούδια συμπεριλαμβάνοντας σε αυτά λέξεις από το γλωσσικό ιδίωμα gringlish.Πολλά από τα τραγούδια που ηχογράφησαν δεν πέρασαν στην δισκογραφία της Ελλάδας. Το γεγονός πως δεν έπρεπε να ενσωματωθούν σε κάποια κυρίαρχη κουλτούρα τους επέτρεψε να έχουν τέτοιες δραστηριότητες. 12000 τραγούδια πέρασαν στην ελληνική δισκογραφία των Η.Π.Α. από το 1926 έως το 1969 ,όπως αναφέρει ο Παναγιώτης Κουνάδης. Στη συνέχεια τίποτα. Ίσως η αθρόα εισαγωγή δίσκων από την Ελλάδα να έπαιξε κάποιο ρόλο. Το 1995 κυκλοφορεί ο δίσκος "Cafe Aman Amerka" με δεκατέσσερα τραγούδια, το παλιότερο είναι του 1923 ενώ το πιο πρόσφατο είναι του 1954. Τα τραγούδια βρέθηκαν στη συλλογή του Dino Pappas (περιλαμβάνει πάνω από 10000 τραγούδια). Παραγωγός ο Μιχάλης Αδάμ. 9 Έλληνες και Ελληνομερικάνοι μουσικοί και το συγκρότημα Cafe Aman Amerika είναι γεγονός.

Τους ΑΜΑΝ AMERIKA αποτελούν:

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΑΝΙΝΑΚΗΣ (Τραγούδι -> προσεχώς),
ΑΝΝΑ ΠΑΪΔΟΥΣΗ (τραγουδίστρια & στο συγκρότημα ANABOUBOULA -> προσεχώς)
JIM KARRAS (ακορντεόν & πιάνο στις "Πυτζάμες")
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΜΑΛΗΣ (μπουζούκι/μπαγλαμά/τζουρά/μαντολίνο)
PETE CHIVILLY (ακουστικό & ηλεκτρικό μπάσο)
ΤΑΣΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ (ακουστ. & ηλεκτρ. κιθάρα)
ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΟΝΤΟΣ (λαούτο, κιθάρα)
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΠΟΥΡΝΙΑΣ (κλαρίνο, σαξόφωνο)
ΓΛΑΥΚΟΣ ΚΟΝΤΕΜΕΝΙΩΤΗΣ (πιάνο)

Φιλική συμμετοχή: ARA DINKJIAN (ούτι) ..!
Επίσης συμμετείχαν:

ΛΟΥΗΣ ΚΟΝΤΟΣ (τραγούδι)
ΝΙΚΟΣ ΣΟΦΟΣ (βιολί)
GEORGE PALEARAS (drums)
VANESSA PLOUMIS (άρπα)
RON PET RIDES (κιθάρα, "μπαντζούκι "στο Gringlish)
SEITO SALIFOFSKI (κρουστά/drum)
VICTOR RADON (latin percussions)
RALPH OLSEN (κλαρίνο στη "Μπαρμπουνάρα")

Ο δίσκος έτυχε ενθουσιώδους κριτικής από τα εγχώρια και ομογενειακά μέσα ενημέρωσης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Βασίλης Σταματίου στο περιοδικό ΜΕΝ (Αύγουστος 1995): Πέρα απ' το έξυπνο της ιδέας, η δουλειά είναι απολύτως δημιουργική, καθώς στη λογική μιας ευρύτερης "αμερικανικής ατμόσφαιρας" τα τσιφτετέλια μπερδεύονται με τις ροκ κιθάρες, τα κλαρίνα με την τζάζ και τα ζεϊμπέκικα με τους λατινοαμερικάνικους ρυθμούς, ενώ πανταχού παρόντα είναι τα φοβερά και τρομερά «γκρίνγκλις» (ενδεικτικοί τίτλοι τραγουδιών: «Γιατί γλυκό μου σουίτ χαρτ:». «Πλεέντι μάνι τώρα ο Γιάννος», «Το Μιστέκι», «Το Γουέστ», κ.λπ.), με τους δημιουργούς του ΑΜΑΝ AMΕRIKA να βλέπουν με νοσταλγική τρυφερότητα και αγαθό χιούμορ τα τραγουδάκια των παππούδων τους. Η παραγωγή άψογη, οι ενορχηστρώσεις ευρηματικές, οι φωνές των γνήσιων Ελληνοαμερικανών Γρηγόρη Μανινάκη και Άννας Παϊδούση έξοχες και το σύνολο, ένα υπέροχο τριπ σ' έναν κόσμο γεμάτο ελληνικό δαιμόνιο, αμερικάνικο όνειρο, μπουζούκι, ιππόδρομο και μπόλικη νοσταλγία. Στο ένθετο του δίσκου υπάρχει και ένα αντιπροσωπευτικό ελληνοαμερικάνικο γλωσσάριο gringlish. Τα gringlish είναι ελληνοποιημένα αγγλικά. Δημιουργήθηκαν επειδή οι Έλληνες της Αμερικής δεν χρειαζόταν να αφομοιωθούν στην αμερικανική κοινωνία.

Ενα δείγμα από τα gringlish τραγούδια
Καλαματιανό από τα τραγούδια των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική τη δεκαετία το '30 σε γκρίγκλις.
Έχει βγει σε αναβίωση και διασκευή στο δίσκο "Καφέ Αμάν Αμέρικα" από το ομώνυμο συγκρότημα

Γιατί γλυκό μου σουητχάρτ

Μανινάκης Γρηγόρης & Καφέ Αμάν Μουσική/Στίχοι: Γιαπουράνης Α
Αφού ακόμα δεν μου λες με την καρδιά σου ένα yes

γιατί αγάπη μου γιατί αφού το ξέρεις πως πονώ

Ι don't know, γιατί δε μου λες το νο

Αχ γιατί γλυκό μου σουητχάρτ

Αχ να με πληγώνεις τόσο hard

Να λες πως είσαι μέρα νύχτα μπίζι

μα μη θαρρείς η καρδιά μου πως ραΐζει

μες της αγάπης τα affair τα ψέματα δεν είναι fair

from my part στο λέω I don't care

Αχ γιατί γλυκό μου σουητχάρτ

Αχ να με πληγώνεις τόσο hard

Να βγαίνεις date every night

στο ξαναλέω black and white

να σου ζητάω ένα φιλάκι και να μου λες πως έχεις τράκι

honest-to–god, αυτά δεν είναι right

Αχ γιατί γλυκό μου σουητχάρτ

Αχ να με πληγώνεις τόσο hard

Τα Τραγούδια του Δίσκου:

Πατείστε στο Οπισθόφυλλο - Push the photo

Nouvelle Vague -- Bossa Punk?

>> Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010

Nouvelle Vague είναι ένα γαλλικό μουσικό συγκρότημα ή μάλλον μιά ομάδα μουσικών με επικεφαλής τους Marc Collin και Olivier Libaux. Το όνομά τους είναι ένα λογοπαίγνιο, που σημαίνει «νέο κύμα» στα γαλλικά. Εμπνευση των τραγουδιών τους είναι τα 70' - 80'ς (punk rock, post-punk, και new wave), με την μεταμόρφωση τους σε στυλ bossa nova των '60..!!( κάθε άλλο παρά Νέο Κύμα). Στα μέλη και συντελεστές του γκρούπ περιλαμβάνονται πολλοί Γάλλοι καλλιτέχνες που είναι τώρα διάσημοι με δική τους καριέρα (αποτελούν πλέον μέρος αυτού που ονομάζεται πλέον "Ανανέωση του γαλλικού chanson") όπως οι οκτώ τραγουδίστριες (six French, one Brazilian and one New Yorker) με γνωστότερες τις:
Anaïs Croze, Camille Dalmais, Phoebe Killdeer, Melanie Pain, Marina Celeste και Gerald Toto.

Δισκογραφία

Nouvelle Vague (Peacefrog Records, 2004)
Bande à Part (Peacefrog Records, 2006)
3 (Peacefrog Records, 2009)
Late Night Tales: Συλλογή Nouvelle Vague & New Wave(Azuli, 2007)

Με το πρώτο τους άλμπουμ, "Nouvelle Vague", η ομάδα αναστήθηκε κλασικά από την εποχή του New Wave μουσικής, καθώς οι XTC, Modern English, The Clash, Joy Division και The Undertones μεταλλάσσονται σε στυλ bossa nova. Τα τραγούδια αυτά μετά την επιστροφή τους σε ακουστικές φόρμες με ευκίνητους ρυθμούς & κίνηση επιτυγχάνουν να ξαναγίνουν charts σε όλο τον κόσμο.(Η κάθε μία από τις τραγουδίστριες εκτελούσε μόνο τραγούδια που ποτέ δεν είχε ακούσει πριν, για να εξασφαλίστει ότι κάθε τραγούδι θα έχει μια μοναδικότητα).

Το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο "Bande à Part" περιλαμβάνει τις εκδόσεις του "Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've)» από Buzzcocks, "Blue Monday» από New Order, "The Killing Moon" από Echo & the Bunnymen και " Heart of Glass »από Blondie και άλλες διασκευές.

Στον 3ο δίσκο τους με τίτλο "Nouvelle Vague 3" ο Martin Gore

των Depeche Mode τραγουδά με την αρχηγό Melanie Pain το «Master and Servant» επίσης ο Ian McCulloch των Echo And The Bunnymen ντουέτο με την Melanie το "All My Colours". Η άλλη τραγουδίστρια Marina Celeste εκτελεί το "Our Lips Are Sealed" με τον Terry Hall των The Specials και τα ταγούδια "Magazine’s", "Parade" τραγουδιούνται από τον Barry Adamson και την άλλη τραγουδίστρια Nadeah Miranda. Ακόμα συμμετέχουν ο Chris Bailey των Αυστραλών The Saints και ο Samy Birnbach των Minimal Compact.

Πολλά πληροφοριακά είπαμε ακούστε αυτό το αεράτο γκρούπ και θυμηθείτε (?) κάποια κομμάτια της New Wave εποχής παιγμένα με έναν αιθέριο τρόπο.

Αν είστε απο αυτούς που υποστηρίζουν τις πρώτες εκτελέσεις και δεν θέλουν διασκευασμένα ακούσματα ούτε να τα μυρίζουν,
δικό σας πρόβλημα ... μάλλον δικό σας κόλλημα ... γιατί ..?

Υπάρχουν διασκευές καλές και διασκευές χάλια ...
για αυτό έχουμε τα αυτιά ... να αποφασίζουμε - ξιάσου
(ας μην δώσω παράδειγματα καλύτερα)

Απλά για να βοηθήσω τους νεότερους που δεν έχουν ακούσματα εκείνης της εποχής παραθέτω και τα αυθεντικά κομμάτια και η σύγκριση δική σας .

Εδώ το "Bande à Part" και εδώ τα αυθεντικά κομμάτια.

Αρης Σαν .. Ο Αγνωστος Τραγουδιστής (but MegaStar)

>> Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010

Με υπόδειξη κάποιου που το ζήτησε ας φτιάξουμε το κουστούμι ενός ακόμα καλλιτέχνη της διασποράς. Πρόκειται για τον Αρη Σαν.

Γεννήθηκε στην Καλαμάτα, το 1940 και το πραγματικό του όνομα ήταν Αριστείδης Σαϊσάνας. Ο Αρης τραγουδούσε συνοδεύοντας τον εαυτό του όχι όπως συνηθίζονταν με μπουζούκι, αλλά με την ηλεκτρική του κιθάρα που την πήρε βραβείο στην Αθήνα σε ηλικία 14 ετών.(1954-55..!!!)

-> Στα 11 του κέρδισε διαγωνισμό νέων ταλέντων.
-> Στα 16 του άρχισε να παίζει σε ταβέρνες της Αθήνας τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα
-> Στα 17 του, ταξίδεψε με πλοίο στο Ισραήλ...
ΙΣΡΑΗΛ
Ο Αρης μια μέρα φτάνει στο λιμάνι της Χάϊφας με μόνο 10 δολλάρια στην τσέπη και την ηλεκτρική του κιθάρα. Ρώτησε πού μπορεί να συναντήσει Έλληνες να τον βοηθήσουν και πιάνει δουλιά στο κέντρο "Αριάννα" όπου έγινε διάσημος στην ελληνική κοινότητα παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας με το όνομα Brian. Μαζί με τα Ελληνικά, ο Αρης τραγουδούσε και σε άλλες γλώσσες Ισπανικά, Ιταλικά, Αγγλικά, ακόμα και στα Εβραϊκά. Μέσα σε πέντε χρόνια έγινε megastar και στενός φίλος των στρατηγών και πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου του Μοσέ Νταγιάν.
Το τραγούδι του..."Boom Pam" έκανε τεράστια επιτυχία και ήταν ο πρώτος Ισραηλινός τραγουδιστής που έχει πουλήσει πάνω από εκατό χιλιάδες αντίτυπα (επίσης εμφανίστηκε σε πολλές ισραηλινές ταινίες).
ΑΜΕΡΙΚΑ
Το 1969 πέταξε από το Ισραήλ προς την Νέα Υόρκη όπου άλλαξε όνομα και εμφάνισή

(Αρης Σαν με ξυρισμένο μουστάκι και περούκα). Ανοιξε δε το "Σιρόκκο" ένα κέντρο με Ελληνική μουσική, αλλά πάντα με Ισραηλινή υποστήριξη. Είχε μεγάλη επιτυχία και ο κόσμος καθόταν ώρες στην ουρά στο κρύο γιά να μπει. Σε λίγο καιρό εμφανίστηκε και στο Carnegie Hall (την πιο διάσημη αίθουσα σε όλες τις ΗΠΑ και τον Καναδά τότε). Πολλοί "σταρ" του Χόλλυγουντ σύχναζαν στο κέντρο του (με πλέον σημαντικότερους από αυτούς τον Άντονι Κουίν, τον Τέλυ Σαβάλας, τον Χάρυ Μπελαφόντε) και μιά εποχή τραγουδούσε εκεί και ο Στέλιος Καζαντζίδης (με τον οποίο ήταν πολύ φίλος).

(Λέγεται ότι ήταν από τους πιό καλοντυμένους άντρες της Νέας Υόρκης)

Δυστυχώς η συνέχεια είναι τραγική.

Με τέτοιο ακροατήριο και τόσα dollars το μαγαζί του προσέλκυσε τη μαφία, με επικεφαλής τον Joseph Gallo έναν διάσημο μαφιόζο με τον οποίο φυσικά έγινε φίλος. Αυτό έφερε και τα ναρκωτικά στη ζωή του "Αγίου", ο οποίος έγινε εθισμένος στην κοκαΐνη. Στη συνέχεια, η αστυνομία επέδραμε στο κλαμπ και άρπαξε τους ανδρες του Gallo, καθώς και μία σημαντική ποσότητα ναρκωτικών. Ο Αρης Σαν επίσης συνελήφθη και οι ανακριτές του FBI ζήτησαν να καταθέσει εναντίον του Gallo και των ανδρών του, αλλά αυτός αρνήθηκε. Καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση. Μετά από δύο χρόνια φυλακή ήταν ένας σπασμένος άνθρωπος. Άνοιξε πολλές επιχειρήσεις, αλλά αυτές απέτυχαν και έκλεισαν είχε κάνει δε πολλά χρέη στην μαφία η οποία τον κυνηγούσε με απειλές επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει

(ακόμα το FBI τον κατηγόρουσε σαν πράκτορα)

Εφυγε κρυφά και πήγε στην Ουγγαρία, στη Βουδαπέστη όπου βρήκε δουλειά στο club «Καζαμπλάνκα» του Ισραηλινού Yossi Spielmann. Φαινόταν η τύχη να του γύρισε πάλι πρόσωπο, αλλά στη συνέχεια δέχθηκε επίθεση από κακοποιούς με αποτέλεσμα και τα δυό του χέρια σπασμένα. Η υγεία του κατέρρευσε και και πέθανε λίγες μέρες αργότερα στο νοσοκομείο.Με δική του απόφαση αποτεφρώθηκε & τα λείψανά του θάφτηκαν στο Flushing νεκροταφείο στη Νέα Υόρκη (δίπλα στον τάφο του διάσημου Λούις Άρμστρονγκ)......

Αυτή είναι περιληπτικά η περιπετειώδης ζωή του Αριστείδη Σάν.

Το ιδιάιτερο καλλιτεχνικό στοιχείο του Αρη Σαν ήταν το υψίσυχνο κοφτό παίξιμό του στην κιθάρα -as an amplified imitation of the sound of the bouzuki- όπως είναι ευρύτερα γνωστό κάτι δηλαδή σαν απομίμηση του ήχου μπουζουκιού. Ακόμα η μελιστάλακτη φωνή του και η ικανότητα του να διασκεδάζει τους θαμώνες όλων των φυλών σε Live πίστες. Επαιζε πλαισιωμένος με καταπληκτικούς μουσικούς και είχε την άνεση να διασκευάζει τα τραγούδια του σε διαφορετικό στυλ κάθε φορά.
(ακούστε το "Boom Pam" και το "Paploma" πως τα κάνει FUNKY Greek!!!)

Η δισκογραφία του είναι πολύ περιορισμένη για την Ελλάδα (μόνο η εταιρεία "Καθρέπτης" του Μωϋσή Ασερ του έχει βγάλει ένα ομότιτλο αφιέρωμα) αλλά στο Ισραήλ υπάρχουν αρκετές συλλογές χωρισμένες σε Ελληνικά, Ισπανικά και Εβραίικα τραγούδια.

Αφού φάγαμε τον τόπο όμως (τον διαδικτυακό & τον βινυλιακό) κάτι βρήκαμε από τον περιπετειώδη κύριο Σάν....

(Πατείστε πάνω στα 3 εξώφυλλα - Push the 3 Covers)

Εις Μνήμην...

Oriental Jazz - Lloyd Miller

>> Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010

Πρωτοποριακή εργασία από τον Lloyd Miller - έναν αμερικανό Jazzman της δεκαετίας του 60, αλλά με πραγματικό αυτί για το εξωτικό και το ανατολίτικο!

Ο Lloyd είναι περισσότερο γνωστός για τις συνεργασίες του με τον Jef Gilson - αλλά, όπως αποκαλύπτει αυτό το CD, ο Μίλερ έκανε εκπληκτική μουσική εδώ και χρόνια - σε στυλ που συνδυάζουν στοιχεία τζαζ μαζί με μια σειρά από μουσικές επιρροές απ'όλο τον κόσμο! (κυρίως Τουρκία, Περσία)
Ο ίδιος παίζει oud, σαντούρι, πιάνο, κλαρινέτο, μπάσο, tabla, και ένα σωρό άλλα κρουστά όργανα - και στις ηχογραφήσεις αυτές υπάρχει μια ποικιλία εξωτικών κομματιών με τους "60s Oriental Jazz Quartet", και μερικά σπάνια έργα του για την τηλεόραση στην Τεχεράνη!

20 κομμάτια όλα - με τίτλους που περιλαμβάνουν "Κήποι του Κιότο", "Hue Wail", "Sakura", "Ούτι Blues", "Gole Ε Gandom", "Eyes πορτοκαλί", "Τσέλο A La turque", "Jazz Perso blend ", " Bhairava " κ.α.

compilation from 1960s to 1980s

1. Gol-e Gandom (BYU 67)
2. Amber Eyes (BYU 67)
3. Morning Mist (Paris 61)
4. Gol-e Gandom (SLC 87)
5. Perso Jazz Blend (U of U 68)
6. Cello al la Turque (Tehran 72)
7. Oud Blues (Tehran 72)
8. Amber Eyes (U of U 67)
9. Bhairava (BYU 67)
10. Bhairavi (U of U 68)
11. Njonja Mirah (U of U 68)
12. Kyoto Gardens (BYU 65)
13. Sakura (U of U 68)
14. Hue Wail (BYU 67)
15. Vietnam medley (SLC 93)
16. Chun Chiang Hua Yueh Yeh (BYU 65)
17. Yang chin solo (BYU 65)
18. Eastern Tour (Tehran 72)
19. Gol-e Gandom (Tehran 72)
20. Segah - piano (Tehran 73)
Καιρός ήταν για λίγη τζάζ ... σας ξέχασα τώρα τελευταία με τα LIVE
και τον λίγο χρόνο που έχω ... Εδώ

A Jazz & Blues Christmas

>> Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Την Εταιρεία Putumayo Presents ελπίζω την ξέρετε, αν όχι σας πληροφορώ ότι είναι από τις καλύτερες στην Εθνικ μουσική (έχει καλύψει μουσικές απ'όλο τον κόσμο).

Είναι λίγο ακριβή στις τιμές της και λίγο "μούφα" μιάς και οι δίσκοι της έχουν διάρκεια 40 λεπτά και κάτι (κλεψιά έε; για 25 ευρώ)
αλλά έχει καταπληκτικά εξώφυλλα και πολύ καλές επιλογές.

Ο θρύλος λέει ότι το αφεντικό κάπου στη Βηρυττό (παλαιστινοεβραίος) είχε ένα μαγαζάκι με ενδώδιμα αποικιακά (μπαχάρια, μαντήλες, χαϊμαλιά κ.α) και αποφάσισε να φτιάξει μιά συλλογή από μουσικές της περιοχής που την πούλαγε στους τουρίστες. Το πράγμα πήγε καλά έφτιαξε και μιά άλλη μουσική συλλογή με μουσική του Ισραήλ, μετά του Λιβάνου, Συρίας, Παλαιστίνης κλπ. Οι μουσικές του είχαν τεράστια απήχηση στο κοινό της Εθνικ μουσικής και ο κύριος τώρα, κροίσος πιά, θεωρείται από τους πιό επιτυχημένους επιχειρηματίες στη δισκογραφία με πάνω από 200 κυκλοφορίες απ'ολο τον κόσμο. (μετακόμισε και στη Ν.Υ.)
Σας παραθέτω ένα κατάλογο με τις κυκλοφορίες της (σε pdf... εδώ) αλλά θα χαθείτε στους δρόμους της. Πάντως εγώ έμαθα πολλά ακούσματα απ'αυτή άσχετα πόσα μου κόστισε.

Μιά καλή συλλογή για τις μέρες αυτές είναι και η εικονιζόμενη ... εδώ.

Καλές Γιορτές και πάλι